Encyklopedia Białych Plam, , , Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne

Encyklopedia "Białych Plam"

Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne podjęło się opracowania i wydania specyficznej encyklopedii - Encyklopedii "Białych Plam". Jest to wyjątkowa inicjatywa wydawnicza, wypełniająca lukę na polskim rynku, skupiająca informacje, których czytelnik musiałby szukać w wielu rozproszonych źródłach, a z dotarciem do wielu miałby poważne praktyczne kłopoty. Encyklopedia zawiera hasła - zarówno rzeczowe, jak i osobowe - dotyczące spraw nieznanych, przemilczanych, świadomie lub przypadkowo zafałszowanych, mieszczących się w poszczególnych dziedzinach humanistyki: historii (w tym historii Kościoła), naukach społecznych, filozofii, historii kultury i idei, literaturze (wraz z jej teorią) i innych. Jednym z celów encyklopedii jest demaskowanie groźnych przejawów brutalnych ideologii, często - zarówno w dawnych czasach, jak i najnowszych - bezwzględnie narzucanych społeczeństwu przez przeróżne społecznie wpływowe formacje, których celem głównym nie jest dobro człowieka, ale przede wszystkim własny partykularny interes polityczny czy gospodarczy.

Zależy nam na stworzeniu encyklopedii bezprecedensowej w naszej literaturze, podającej wiedzę rzetelną i udokumentowaną. Mamy nadzieję, że publikacja ta przyczyni się do - w miarę możności - ubogacenia narodowej kultury oraz wyeliminowania z niej wielu zafałszowanych lub przemilczanych obszarów, odsłaniając tym samym prawdę o ludziach, społecznościach, wydarzeniach, faktach, ludzkiej mowie, moralności, religii, twórczości, wytwórczości, mądrości.

--------------------------------------------------------------------------------

Prof. dr hab. Henryk Kiereś
przewodniczący komitetu naukowego Encyklopedii "Białych Plam":

Żyjemy w łonie tradycji, w której Prawda, Dobro i Piękno zgodnie rzeźbią oblicze ludzkiej kultury, ale nasze własne błędy oraz napór obcych cywilizacji owocują pomieszaniem pojęć i utratą pamięci. W rezultacie nieświadomie trwonimy bezcenny spadek poznawczy i osuwamy się w barbarzyństwo. Przed utratą pamięci chroni znajomość własnej historii, a przed pomieszaniem pojęć strzeże znajomość przyczyn fałszu i błędu oraz ich realnych skutków w życiu człowieka. Ten motyw leży u podstaw Encyklopedii "Białych Plam". Patrzy ona na dzieje naszej tradycji pod kątem towarzyszących jej aż po dziś dzień zagrożeń, które spychają działanie ludzkie na manowce absurdu.

--------------------------------------------------------------------------------

Od Redakcji

Słowo "encyklopedia" ma grecki źródłosłów. Składa się ono z przedrostka en, oznaczającego znajdowanie się czegoś "w" (wewnątrz, w środku), słowa kyklos - krąg, koło, oraz terminu paideia - kształcenie, wychowanie, co w sumie tworzy słowo enkyklopaideia, które oznacza wiedzę ogólną, ważną dla wykształcenia i wychowania człowieka. Pisze się różne encyklopedie, od ogólnych (powszechnych), które gromadzą ważną wiedzę o całej kulturze, po specjalistyczne, np. medycyny, prawa czy nauki. Jaki charakter ma Encyklopedia "Białych Plam"? jest ona encyklopedią powszechną, dotyczy bowiem dorobku wszystkich dziedzin kultury - nauki, religii, moralności i sztuki, ale zarazem posiada charakter jakby specjalistyczny, gdyż ujmuje ten dorobek pod kątem tzw. białych plam. Co kryje się za tą metaforą? Plama występuje na czymś, ale nie należy do tego czegoś, coś sobą przesłania; biała plama to puste miejsce. Metafora białych plam pojawiła się dość niedawno w dyskursie społecznym, a oznacza ona to wszystko z dorobku kulturowego, co zostało celowo wymazane; chodzi o ważne słowa i ich źródłowe znaczenia, o osoby i fakty historyczne. Źródłem białych plam nie jest zapomnienie czy zaniedbanie, lecz działanie świadome i celowe, które zniekształca znaczenia i retuszuje fakty albo je po prostu eliminuje z kultury. Jednym słowem, usuwa się prawdę lub wprowadza się w jej miejsce tzw. półprawdę, czyli fałsz, a tym samym zuboża się i wypacza dorobek minionych pokoleń.

Polska przynależy do cywilizacji łacińskiej zwanej także cywilizacją personalistyczną. Jest ona oryginalną syntezą dorobku starożytnej Grecji w zakresie filozofii i Rzymu w dziedzinie prawa, dokonaną na gruncie chrześcijaństwa. To ostatnie nie wchodzi w strukturę cywilizacji łacińskiej, ale swą integralną wizją człowieka, obejmującą jego życie od narodzin aż po naturalną śmierć w perspektywie zbawienia, dało asumpt do ponownego przemyślenia problemu świata, a nade wszystko człowieka. Człowiek ukazał się nie tylko jako byt rozumny (animal rationale) i byt społeczny (animal sociale), ale właśnie jako persona - OSOBA - motyw i cel życia rozumnego oraz wszelkiego życia społecznego. I dlatego celem cywilizacji łacińskiej, jej dobrem wspólnym (bonum communae) jest konkretny człowiek i tylko człowiek, a jest to niezależne od jego rasy, płci, uzdolnień, pozycji społecznej, stanu zdrowia i cech charakteru. Jednakże człowiek ten, jeśli chce rozumnie i odpowiedzialnie uczestniczyć w życiu społecznym, musi - jest to warunek sine qua non - spełnić następujące warunki: wydawane przez niego sądy muszą być wewnętrznie niesprzeczne oraz prawdziwe, czyli zgodne z ich przedmiotem; powinien on przewidywać praktyczne konsekwencje własnych sądów o świecie i człowieku,
a także powinien znać dorobek własnej tradycji cywilizacyjnej oraz innych cywilizacji. Wymienione warunki są zarazem kryteriami oceny sensowności dialogu społecznego i celowości działania, czyli postępowania i wytwarzania. Polska tradycja cywilizacyjna nie jest tradycją plemienną; obce jej są mity, utopie oraz ideologie. Jest to tradycja zakorzeniona w theoria - nauce, w prawdzie o świecie i człowieku; wyjaśnia ona fakt ludzki, a także roztropnie integruje działanie człowieka - co nie jest łatwe! - po to, by mógł on na miarę własnych talentów i pracy zaktualizować się w poznaniu, w miłości, wolności i odpowiedzialności, aby był podmiotem prawa, nie tracił suwerenności i godności religijnej. Jeśli twórca cywilizacji personalistycznej jest ponadto chrześcijaninem, bierze on na swe barki dobrowolnie dodatkowy obowiązek służenia i poświęcania się dla innych ludzi - bliźnich - z racji powinowactwa dzieci Bożych; solidarność jest chrześcijańską cnotą miłości społecznej.

Na pniu tradycji łacińskiej zaszczepiła się kilkaset lat temu supercywilizacja socjalizmu. Zawłaszczyła ona kluczowe pojęcia cywilizacji personalistycznej, ale jest zarazem jakby chrześcijaństwem a rebours, posiada bowiem własną "eschatologię" (ideologię), a więc wizję "zbawienia" człowieka. Filarem tej wizji jest teza, według której dobrobyt materialny to jedyne skuteczne narzędzie do wyplenienia zła społecznego, czyli metamorfozy moralnej człowieka, ale kontekstem tego życia musi być superpaństwo: narodowe lub ponadnarodowe. Fałszywość tej tezy została dobitnie potwierdzona przez różnorodnie realizowany eksperyment socjalizmu. Eksperyment ten trwa nadal. Socjalizm - jak mitologiczna Hydra - odradza się, transformuje, prowadzi także wewnętrzną walkę i nadal - jak mitologiczny Leviathan - pożera własne dzieci, buduje cywilizację śmierci. I właśnie chcąc się usprawiedliwić, wykazać własną "konieczność dziejową", kradnie ważne słowa i podmienia ich znaczenia, preparuje historię i zohydza wszystko, co tworzy depozyt ideowy tradycji personalistycznej. Terror i propaganda - to dwa narzędzia polityki i pedagogii społecznej socjalizmu, za pomocą których - w imię mirażu "świetlanej przyszłości" - dialektycznie miesza się prawdę z fałszem, prawdę z fikcją, prawdę z wishful thinking, dobro ze złem i piękno z brzydotą. Uderzenie w zmysły i rozum podcina korzenie tożsamości cywilizacyjnej Polaka, uczy go nienawiści do własnej tradycji i siebie samego, wymusza bezwolną akceptację absurdu cywilizacyjnego socjalizmu. A przecież wiemy z doświadczenia, że odkryta prawda nie starzeje się i że historia jest nauczycielką życia; wiemy, że dialektyczne lekceważenie prawdy jest samooszustwem i że bez tradycji staczamy się w nicość. Na negacji prawdy i historii nie zbuduje się dobra, dobro bez prawdy jest dobrem złudnym.

Współautorzy Encyklopedii "Białych Plam" są dalecy od suponowania tzw. spiskowej teorii dziejów. Ludzkie działanie jest obrazem naszej wiedzy o świecie, a wiedza ta jest albo prawdziwa, albo fałszywa. Jeśli jest prawdziwa, prawda zabezpiecza dobro-cel działania; jeśli jest fałszywa, jej fałsz owocuje złem w działaniu, czyni je bezsensownym. Od tej zależności nie ma odwołania! Socjalizm jest rezultatem błędów poznawczych Europejczyka i jego niecierpliwości, ale także skutkiem naiwnego naśladowania obcych wzorów cywilizacyjnych. Jest on fałszem, a fałsz ma swe źródło w błędzie, który jest z kolei skutkiem różnorodnych uwarunkowań naszego poznania. Nikt nie chce błądzić, ale można trwać w błędzie. Tak jest właśnie z twórcami i admiratorami socjalizmu. W naszej tradycji taki przypadek nosi miano ignorancji - niewiedzy, braku świadomości, że głoszony pogląd ma swe źródło w błędzie poznawczym. Chociaż błądzi konkretny człowiek, współautorzy Encyklopedii "Białych Plam" nie uderzają w ludzi, lecz w ich poglądy. Człowiek jest dobrem wspólnym, a jeśli błądzi, winniśmy mu tolerancję, ale także bezpardonowość wobec fałszu i nieustępliwość wobec kłamstwa. Zmaganie się personalizmu z socjalizmem jest faktem historycznym i kulturowym. Socjalizm żyje wyłącznie na koszt tradycji łacińskiej, czerpie własne siły z negacji lub zawłaszczania jej dorobku, ale kiedy trawi go kryzys, chroni się taktycznie pod jej skrzydłami, aby przejść transformację. Wynika z tego, że gdyby socjalizm doprowadził do unicestwienia tradycji personalistycznej, musiałby - jak każdy pasożyt - sam zginąć, jest on bowiem bezpłodny poznawczo i cywilizacyjnie. Takie jest tło ideowe Encyklopedii "Białych Plam", w związku z czym zamierza ona przywrócić naszemu dyskursowi kulturowemu ważne słowa i ich źródłowe znaczenia, oczyścić fakty zniekształcone i przypomnieć wymazane, wskazać na źródła i skutki błędnych koncepcji świata i człowieka.

Autorzy Encyklopedii "Białych Plam" są świadomi, że zadanie nie jest łatwe. Zniszczono wiele źródeł historycznych, skażono placówki naukowe myśleniem ideologicznym, odzwyczailiśmy się od tradycji, żyjemy opiniami i fałszami, łatwo ulegamy fatamorganie konsumpcjonizmu i relatywizmu. Na szczęście przychodzi z pomocą pokaźna ilościowo i nieoceniona pod względem jakości naukowej i trafności interpretacji literatura polska i światowa. Autorzy tych publikacji, nierzadko współautorzy Encyklopedii "Białych Plam", odważnie i rzetelnie tropią błąd i fałsz, a tym samym demaskują fantomy myślowe. Ich praca i przywiązanie do prawdy i dorobku tradycji łacińskiej jest wzorem i źródłem motywacji. Encyklopedia "Białych Plam" nawiązuje do tego nurtu, a także integruje jego działania i syntetyzuje rozproszony, mało znany (niskie nakłady) i często cenzurowany dorobek. Jest ona również apelem skierowanym do wszystkich, którym tradycja personalistyczna jest bliska i którzy chcieliby swym autorytetem wesprzeć dzieło przywracania języka i pamięci. Hasła zamieszczone w Encyklopedii "Białych Plam" są hasłami autorskimi, opartymi na kompetencji i odpowiedzialności ich twórców; ich autorzy liczą na pomoc, na dyskusję i uzupełnienia. Redakcja Encyklopedii "Białych Plam" zaprasza do współpracy.

--------------------------------------------------------------------------------

Wśród naszych autorów znajdują się m. in.:

dr Mariusz Affek
Ks. prof. Stanisław Bartnik
dr Jacek Bartyzel
dr Małgorzata Bartyzel
dr Waldemar Bednarski
prof. Ryszard Bender
Sebastian Bojemski
dr Robert Borkowski
dr Marek Czachorowski
prof. Łukasz Czuma
Manuel Ferreras-Tascón
Mirosław Fijołek
Tomasz Gabiś
prof. Maciej Giertych
dr Edward Gigilewicz
Paweł Gondek
Marzena Groń
prof. Bogumił Grott
Zbigniew Hadrych
o.prof. Zachariasz S. Jabłoński
prof. Piotr Jaroszyński
Jan Józef Kasprzyk
dr Barbara Kiereś
prof. Henryk Kiereś
Marcin Korzeb
prof. Piotr Kołtunowski
Ks.prof. Stanisław Kowalczyk
Bożena Kowaliszyn
Jolanta Koziej
dr Stanisław Krajski
o.prof. Mieczysław Albert Krąpiec
Andrzej Kulesza
Zbigniew Kusiak
dr Agnieszka Lekka-Kowalik
ks. bp prof. Adam Lepa
dr Rafał Łętocha
Tadeusz Madała
Kazimiera Teresa Majdańska
Dariusz Małyszek
dr Marek Marczewski
Jan Marszałek
Ks.prof. Jan Mazur
Wiesława Mazur
Wojciech Jerzy Muszyński
Ks.dr Janusz Nagórny
prof. Jerzy Robert Nowak
Lech Orliński
Sławomir Paćo. Felicjan Paluszkiewicz
Maciej Pańpuch
Zbigniew Pańpuch
Iwona Pańpuch
o. Krystian Petroniusz Piasta
o. Mieczysław Piotrowski TChr
dr Mirosław Piotrowski
dr Ryszard Polak
Ks.dr Aleksander Posacki
dr Robert Potocki
Janina Potocka
prof. Edward Prus
dr Robert Ptaszek
Arkadiusz Robaczewski
Marcin Rosołowski
dr Tadeusz P. Rutkowski
Ks.prof. Tadeusz Rutowski
dr Mieczysław Ryba
Eugeniusz Sakowicz
Ewa Siemaszko
Paweł Siergiejczyk
prof. Mieczysław Smoleń
Agnieszka Stępora
prof. Ryszard Szawłowski
dr Andrzej Leszek Szcześniak
dr Bohdan Szlachta
dr Halina Irena Szumił
dr Piotr Świercz
dr Cezary Taracha
Norbert Tomczyk
Maria Trzcińska
dr Tucholska Stanisława
dr Bohdan Urbankowski
Krzysztof Warecki
Jan Warmiński
Ks.prof. Józef Wilk
Ks.dr Dominik Zamiatała
Ks.prof. Zygmunt Zieliński
prof. Jan Ziółek
Zenon Ziółkowski
Ks.prof. Andrzej Zwoliński
dr Jan Żaryn
Leszek Żebrowski

Encyklopedie

Encyklopedia Białych Plam

Tom I A-Ar

format: B5

cena: 36.00 zł

Szukaj pozycji
tytuł:
autor:

Twoje zakupy
w koszyku:	0.00	zł

Zaloguj się
e-mail:
hasło:

Encyklopedia "Białych Plam"

Encyklopedie

Tom I A-Ar

Tom II Ar-Be

Tom III Be-Ce

Tom IV Ce-De

Tom V De-Eu

Tom VI Ev-Ge

Tom VII Ge-Hi

Tom VIII Hi-Je

Tom IX Je-Ko

Tom X Ko-Le

Tom XI Le-Ma

Tom XII Ma-Na

Tom XIII Na-Os

Tom XIV Oś-Pr

Tom XV Pr-Ro

Tom XVI Ro-St

Tom XVII St-Vo

Tom XVIII Wa-Ży

Tom XIX A-Mą - Suplement

Tom XX Me-Ży - Suplement